Omgeving
| Verder lezen: - Vertellen over uw ziekte - Iedereen verwerkt het op eigen manier - Omgeving - Op het werk - Lotgenoten Tip • Maak aan uw omgeving duidelijk aan wat soort belangstelling u behoefte heeft. • Geef aan als het bezoek of de telefoontjes u teveel worden. Leg uit waarom en zeg op een aardige manier hoe u het wel graag zou willen hebben. |
Het komt regelmatig voor dat mensen in uw omgeving niet goed weten hoe ze moeten reageren op uw ziekte. Dit kan tot gevolg hebben dat ze niets van zich laten horen en u uit de weg gaan. Dat kan heel pijnlijk zijn en lijken alsof ze niet geïnteresseerd zijn. Vaak is dat niet het geval, maar voelen ze zich ongemakkelijk en weten ze zich geen houding te geven. Het kan helpen om zelf contact te zoeken en erover te praten.
“Met een buurvrouw had ik altijd een heel goed contact. We spraken elkaar bijna dagelijks. Toen ik ziek werd verwaterde dat, omdat ik een tijd in het ziekenhuis lag en daarna druk met de behandeling was. Ze heeft me in het begin een kaartje gestuurd, maar daarna niets meer van zich laten horen. Via mijn kinderen wist ze dat ik longkanker had. Vanaf het moment dat ik thuis kwam ontweek ze me. Ze deed alsof ze me niet zag. Ik vond dat vreselijk en was erg teleurgesteld. Eerst was ik boos en wilde niets meer met haar te maken hebben. Op een dag dacht, ‘dit is toch te gek’ en ik heb gewoon bij haar aangebeld. Ze begon vreselijk te huilen. Het bleek dat ze het heel erg vond en niet wist wat ze moest zeggen. We hebben het uitgepraat en nu is het gelukkig weer goed.”
- Mevrouw van der B., 43 jaar
Het komt ook voor dat mensen uit uw omgeving juist veel contact zoeken. Er zijn patiënten die dat heel prettig vinden.
“Toen ik uit het ziekenhuis kwam stond het huis vol bloemen en de telefoon ging aan een stuk door. Het gaf mij zo’n warm gevoel dat iedereen aan me dacht. Het klinkt misschien raar, maar dat was echt de mooie kant van mijn ziekte.”
- Meneer V., 61 jaar
De aandacht kan ook teveel zijn en er toe leiden dat u en uw familie geen rust krijgen. Of tot gevolg hebben dat u tegen uw zin steeds maar weer moet vertellen hoe het gaat.
“Ik kon nergens komen of mensen vroegen hoe het met mijn vrouw ging en dan vertelde ik het hele verhaal. Ik was zodoende altijd met haar ziekte bezig. Ik merkte dat ik mensen uit de weg begon te gaan.”
- Echtgenoot van patiënt, 54 jaar
Het verschilt per patiënt of hij wel of niet over zijn ziekte wil praten. Voor uw omgeving is het moeilijk om in te schatten wat u wilt. Ga bij uzelf (en uw partner) na waar u zich het prettigste bij voelt en vertel dan hoe u het graag wilt. Dat kan misschien soms onaardig of overdreven lijken, maar het is wel het meest duidelijke voor u en uw omgeving.
“Ik kom uit een gezin met negen kinderen. We zijn heel erg bij elkaar betrokken. Toen ik longkanker kreeg, belde niet alleen mijn ouders, broers en zussen vrijwel dagelijks op, maar ook hun partners. Zeker wanneer ik voor onderzoek was geweest of chemo had gekregen. Ik zat de hele dag aan de telefoon dezelfde verhalen te vertellen. Ik hield het gewoon niet vol. Ik heb toen tegen mijn broers en zussen gezegd, dat ik mijn oudste zus bel om te vertellen hoe het in het ziekenhuis is gegaan en dat anderen het van haar horen. En dat ik hen zelf wel bel om bij te praten.”
- Mevrouw J., 56 jaar
“ Toen ik ziek werd kwam het hele dorp langs om te vragen hoe het ging. Heel aardig, maar we kregen geen rust. Mijn vrouw was alleen maar aan het koffie zetten en cake snijden. We hebben toen een brief op de deur geplakt en daarop gezet dat we de belangstelling waarderen, maar we liever hebben dat mensen bellen om een afspraak te maken. Zo hebben we het bezoek een beetje onder controle gekregen.”
- Meneer K., 51 jaar