Leven met longkanker

Contact met vrienden, sociale activiteiten en hobby’s

Uw leven bestaat voor een deel uit sociale activiteiten. U heeft contact met vrienden en kennissen, u heeft hobby’s en misschien bent u lid van een club of vereniging. Het komt veel voor dat mensen die ziek worden anders tegen hun sociale leven aan gaan kijken. Doordat u sneller vermoeid bent kunt u niet op dezelfde manier met uw vrienden omgaan en uw sociale activiteiten uit te oefenen. En misschien vindt u wat u eerst leuk vond, helemaal niet meer leuk.

“Ik mag graag biljarten en een biertje drinken in de kroeg. Toen ik kanker kreeg ben ik een paar weken niet geweest. Mijn vrouw drong aan dat ik weer zou gaan. Ik vond het vreselijk. Er werd de hele avond gelachen om flauwe grappen en ze zaten te klagen over van alles en nog wat. Ik dacht steeds: ‘Wat een gezeur. Wees blij dat je gezond bent.’”
  Dhr T., 38 jaar

Het komt regelmatig voor dat patiënten vinden dat hun contacten met andere mensen veranderen. Het is bekend dat mensen vaak niet goed weten hoe ze moeten reageren op een ernstige ziekte als longkanker, daar heeft u dan weer moeite mee. Zo kan het dat een ontspannende vriendschap een last wordt.
Bedenk dat vriendschappen en hobby’s vooral leuk moeten zijn en ontspanning moeten geven. Als het een verplichting wordt, moet u maatregelen treffen. Ga na waar u zich prettig bij voelt en probeer dat voor elkaar te krijgen. Soms is een oplossing om een tijdje te stoppen met het uitoefenen van een hobby of het lidmaatschap van een vereniging. Soms zult u er moeite voor moeten doen en zelf stappen moeten ondernemen. Zo kan bijvoorbeeld een gesprek helpen om het contact met vrienden weer als ‘vanouds’ te krijgen.

“Eens is de maand eten we met een groep vrienden, dat doen we al meer dan twintig jaar. Dat is altijd heel gezellig. We bespreken alles met elkaar. Nadat ik ziek werd merkte ik dat ze bepaalde onderwerpen ontweken en heel voorzichtig met me omgingen. Ik dacht: ‘Doe alsjeblieft gewoon. Ik heb kanker, maar ik ben niet gek’. Ik had geen zin meer om naar die etentjes toe te gaan. Mijn vrouw is toen met ze gaan praten en later hebben we het er met zijn allen over gehad. Het bleek dat zij het vreselijk vonden wat mij was overkomen en niet goed wisten hoe ze moesten reageren. Ik ben blij dat mijn vrouw die stap heeft gezet, want nu zijn die avonden weer als vanouds.”
  Dhr H., 55 jaar