Leven met longkanker

Nieuw evenwicht vinden in een veranderd leven

Het leven verandert ingrijpend als u longkanker hebt. De ziekte kan allerlei verschillende, nieuwe gevoelens in u oproepen. Veelgenoemde gevoelens van kankerpatiënten zijn:

Wanhoop

“Ik was wanhopig. Hoe moest het nu verder?”
  Dhr V., 61 jaar

Verdriet

“Ik was zo verdrietig toen ik hoorde dat ik longkanker had. Ik realiseerde me hoeveel ik van mijn vrouw, kinderen en van het leven hield.”
  Dhr J., 36 jaar

Machteloosheid

“Ik had er alles voor over om die ziekte ongedaan te maken. Ik wilde zelfs mijn huis wel verkopen, maar ik wist dat ik niets kon doen.”
  Dhr B., 57 jaar

“Ik wilde mijn familie zo graag helpen en bijstaan in hun verdriet, maar ik wist niet hoe ik dat moest doen.”
  Dhr H., 48 jaar

Boosheid

“Ik was vooral vreselijk boos. Waarom moest het nu juist mij overkomen? Ik heb nooit iemand iets aangedaan.”
  Dhr de B., 59 jaar

Angst

“Ik was alleen maar bang. Bang voor wat er zou gaan gebeuren. Bang dat ik dood zou gaan.”
  Dhr N., 54 jaar

Somberheid

“Het leven was één groot gat zwart geworden. Ik had maar een gedachte: ‘Het komt vast niet meer goed.’”
  Dhr M., 70 jaar

Schuldgevoelens

“Ik voelde me schuldig. Ik heb vast kanker gekregen omdat ik zo slecht heb geleefd.”
  Dhr de N., 60 jaar

“Schuldig voelde ik me en terecht. Ik heb mijn leven lang als een ketter gerookt. Mijn vrouw heeft zo vaak gezegd dat ik ermee moest stoppen.”
  Dhr C., 57 jaar

De lichamelijke klachten en moeheid waar veel longkankerpatiënten last van hebben, maken dat u minder kunt doen dan u gewend was. Als u wordt behandeld zijn er de bijwerkingen van de therapie waardoor u zich ziek kunt gaan voelen. Ook zijn de ziekenhuisbezoeken, die soms erg veel tijd in beslag nemen, vaak vermoeiend. En dan zijn er de psychologische gevolgen: het verwerken van de ziekte, de onzekerheid over hoe het verder zal gaan en alle zorgen die daarmee gepaard gaan. Dit alles heeft consequenties voor uw eigen leven en dat van uw familie.

“Ik voelde me al een tijd grieperig en erg moe. Het was een hele klap toen ik bleek longkanker te hebben. De behandeling viel niet mee en ook de ziekenhuisbezoeken vermoeiden me zeer. Eigenlijk kwam ik tot niets in die tijd. Ik was wanhopig en bang dat ik dood zou gaan. Ik keek naar mijn vrouw en kinderen en dacht dan: ‘Hoe moet het met hun?’ en ‘Ik kan ze helemaal niet missen!’”
  Dhr H., 49 jaar

Veel patiënten merken dat ze door hun ziekte anders tegen het leven gaan aankijken. Het kan zijn dat uw gevoel van eigenwaarde en uw zelfvertrouwen veranderd.

“Ik had een goede baan en verdiende de kost. Ik zorgde voor mijn vrouw en kinderen. Ze konden op me rekenen. Ik was echt iemand. Toen ik ziek werd kon ik niets meer. Ik was een wrak en moest met alles worden geholpen. Het was gewoon de omgekeerde wereld! Ik had het gevoel niemand meer te zijn.”
  Dhr L., 56 jaar

Misschien is datgene dat voor uw ziekte erg belangrijk was, dat nu niet meer. En omgekeerd, wat eerst minder belangrijk leek, blijkt nu opeens wel belangrijk te zijn.

“Ik heb altijd hard gewerkt en me nooit ziek gemeld. Eigenlijk was mijn werk het belangrijkste. Toen ik longkanker kreeg moest ik voor het eerst in mijn leven thuis blijven. Ik maakte me in het begin enorm druk hoe het op het werk moest. Er was niemand die me kon vervangen. Maar na een paar chemokuren veranderde dat. Ik voelde mijn krachten afnemen en werd steeds zieker. Mijn vrouw verzorgde me, ze stond ieder moment voor me klaar en ging met me mee naar het ziekenhuis. Ik besefte opeens dat zij mij altijd zo had gesteund. En ik besefte hoe gelukkig ik met haar en de kinderen was. Heel vreemd, maar dat had ik me nooit eerder gerealiseerd. Vanaf dat moment interesseerde het werk me niet meer zo, maar mijn gezin des te meer.”
  Dhr B., 56 jaar

Toch gaat het leven verder, ook als is het zo veranderd. U zult in die nieuwe situatie met alle onzekerheden een nieuw evenwicht moeten proberen te vinden. Veel patiënten raken na verloop van tijd langzaam gewend aan de gedachte longkanker te hebben en kunnen dan de draad van hun leven weer wat oppakken.

“Eerst dacht ik iedere minuut aan mijn ziekte. Er was niets anders. Op een dag werd ik wakker en luisterde naar een programma op de radio. Het duurde meer dan een uur en ik vond het heel interessant. Toen het afgelopen was bedacht ik dat ik al die tijd niet aan mijn ziekte had gedacht! Vanaf dat moment stond ik weer open voor de wereld om me heen.”
  Dhr, Z., 57 jaar

Maar het valt vaak niet mee. Hieronder zullen we een aantal handvatten geven die u kunnen helpen om te gaan met uw ziekte.