Als uw longkanker niet meer kan worden behandeld

Hoe doen we het met de (klein)kinderen?

Een vraag waar veel patiënten mee zitten, is hoe ze het beste hun jonge kinderen of kleinkinderen kunnen voorbereiden op hun naderende dood. U zult misschien de neiging hebben om ze te sparen en niet te belasten. Toch is goed om u te realiseren dat ze uiteindelijk wel met uw dood zullen worden geconfronteerd. Vaak is het het beste om zo open en eerlijk mogelijk te zijn. Kinderen kunnen vaak meer aan dan men denkt.

“Mijn moeder was stervende en we zijn daar heel open over geweest naar de kinderen. Zij vonden het eigenlijk gewoon, gewoner dan wij als volwassenen. Mijn dochtertje van vier zei tegen mijn moeder: ‘Jij gaat dood hè?’ Mijn moeder zei eerst: ‘Daar hoef jij je toch niet mee bezig te houden.‘ Maar toen zei ze: ‘Ja, ik ga dood. Maar nog niet vandaag.’ Mijn dochtertje knikte en zei: ‘Dat is goed.’ Ze draaide zich om en ging weer verder spelen.”
   Dochter van patiënte, 42 jaar

Het kan, dat juist doordat u ze wil sparen, het tegenovergestelde wordt bereikt. Er is ook kans dat ze zich buitengesloten voelen en het daardoor moeilijker kunnen verwerken.

“Toen ik 7 jaar was overleed mijn vader aan longkanker. Drie weken voor hij stierf nam hij afscheid van me. Hij wilde niet dat ik hem zou zien aftakelen. Mijn moeder en oudere zus mochten wel bij hem komen. Ik vind het nog vreselijk dat het zo is gelopen. Ik ben er ook nog boos over dat mijn drie jaar oudere zus wel bij hem mocht komen. Ik heb zijn dood niet goed kunnen verwerken. Voor mij was hij gezond en op een gegeven moment vertelde mijn moeder dat hij was overleden. Ik kon me er niets bij voorstellen. Misschien als ik hem die laatste periode toch had mogen zien, ik het beter had kunnen begrijpen.”
   Zoon van patiënt, 41 jaar

Het kan zijn dat de patiënt er in deze periode erg slecht uitziet en bang bent dat dit confronterend is voor uw kinderen. Het zal voor hen inderdaad niet makkelijk zijn om hun vader of moeder zo te zien. Maar het kan ook zijn dat het helpt met het accepteren van hun dood.

“Mijn vader is overleden toen ik 10 jaar was. Ik kan me dat nog goed herinneren. Er was veel verdriet en weinig tijd voor mij. Hij is thuis overleden en we waren er allemaal bij toen het gebeurde. Ik weet nog dat ik toen dacht, hoe erg ik het ook vond: ‘Het is beter zo.’ Hij had pijn en was ontzettend afgevallen. Toen hij dood was zag hij er veel rustiger uit. Dat beeld is me altijd bijgebleven.”
   Dochter van patiënt, 38 jaar